شعر نو

برخیز ومخور غم جهان گذران بنشین ودمی به شادمانی گذران چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

شعر نو

برخیز ومخور غم جهان گذران بنشین ودمی به شادمانی گذران چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

بزرگترین حسرت زندگی ام را زمانی خوردم که فهمیدم آدم ها خیلی ها را دوست دارند امافقط عاشق یک نفر می شوند،تو برای من همان یک نفر بودی و من برای تو همان خیلی ها.

۹۷/۰۹/۲۵
آرش ابراهیمی