شعر نو

برخیز ومخور غم جهان گذران بنشین ودمی به شادمانی گذران چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

شعر نو

برخیز ومخور غم جهان گذران بنشین ودمی به شادمانی گذران چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

اشخاص بزرگ  در تاریخ همواره ریسک های بزرگ کرده اند
واشخاص کوچک تنها ریسک های اشخاص بزرگ را درکتاب ها می خوانند.
درست همانند من وتو.
۹۷/۱۰/۲۱
آرش ابراهیمی